Brain fog.

En een oogverblindende salade van rode kool en geroosterde bieten voor een heldere start.

Hi en welkom!

Ik ben Tamara Ivanović, mede-eigenaar van INAT kantine, chef en auteur van ZURE-KERSEN-HART. Dit is mijn ietwat onregelmatige nieuwsbrief ‘iz inata’ waarin ik kleine levensverhalen en makkelijke recepten deel, beide geworteld in mijn Zuid-Slavische wezen en geïnspireerd door het alledaagse leven. Met deze brief kijk ik zacht terug op een mistig einde van 2025 en ga ik het nieuwe jaar licht in: met een makkelijk, gezond maar vooral onweerstaanbaar recept.

Halverwege november begon de vermoeidheid van een intens jaar langzaam binnen te sluipen. Wie goed keek, kon het merken aan de wallen, aan rode ogen die af en toe ieder zijn eigen kant op gingen, aan een ruwer, uitgeput gezicht; wie goed luisterde, kon het horen aan een steeds korter wordend lontje. Zelf ben je vaak de laatste die het door heeft, meestal als je over al je grenzen heen bent.

Ik vond de brain fog het ergste - het daadwerkelijk in de mist verkeren, continu botsend tegen dingen die je doet, graag doet, niet goed doet, wilt doen, moet doen, denkt dat je zou moeten doen, maar tegen alles in je wezen in gaan, darlings waaraan je je vastklampt, prioriteiten die je blijft vergeten en cadeautjes die uit het niets verschijnen en je een shotje goed gevoel te geven. De grond onder je voeten lost op en je zakt erdoor als door wolken, terwijl de tijd alsmaar tastbaarder wordt, je steeds strakker omhelzend, nat hijgend in je nek. In de spiegel kijken in de mist heeft geen nut, maar je doet het, dom genoeg, zelfs als het zoveel pijn aan je ogen doet en je ervan moet huilen.

Veel van mijn vriendinnen zijn natuurlijk van een leeftijd waarin perimenopause regelmatig ter sprake komt. Mijn heup is gevoelig, mijn schouderbladen helemaal vast, ik heb slecht geslapen, zal het een teken zijn? Ik ben vergeetachtig en dan die stemmingswisselingen, zo was ik toch niet vroeger? Een mens (en zeker een vrouw!) is een hormonaal beest, een van de aardse meest wonderlijke scheepsels: een pakje sterrenstof, twee eetlepels water, op smaak gebracht met een handvol gedachten en gevoelens in variërende verhoudingen die voor de onmisbare verwarring zorgen.

Maar we willen ook zo veel tegenwoordig. Of denken dat we zoveel nodig hebben. Hoe meer we hebben, hoe meer we willen, en het idee dat opgeven voor losers is, kunnen we moeilijk van zich afschudden. We duwen onszelf steeds verder, en steeds harder, zelfs door de mist heen. Ook als alles om ons heen schreeuwt dat we beter moeten stoppen. In plaats van je onzekere stappen instinctief verzwaren en maar niet vooruit komen - loslaten. Je niet oppeppen maar even gewoon moe zijn, zonder schuldgevoel. Zich door de mistige wolken laten zakken. In plaats van je zicht tevergeefs aanscherpen - ogen dichtdoen. Darlings killen, de cadeautjes in je zakken stoppen, de prioriteiten jou laten terugvinden aan de andere kant. Reset.

Klinkt achteraf zo logisch en makkelijk. Is nooit. Maar dat accepteren is al een overwinning op zich.

Salade van rode kool met geroosterde bieten, augurken, dille, zure room en pompoenpitolie.

Ergens in december heb ik deze heerlijke salade gemaakt en ik heb me voorgenomen om het recept online te zetten. Het kwam er niet van - hoewel ik aan het begin van de maand dacht dat ik opgeruimd en overzichtelijk bezig was, verwelkomde ik de kerstvakantie behoorlijk overweldigd. Ik kon niet wachten om in de auto te stappen en aan die broodnodige reset te beginnen. Een bijna food-content vrije reset - het was geen harde beslissing, gewoon vanzelfsprekend.

Niet alle darlings hoef je te killen, bedacht ik me, sommige kun je gewoon lang laten slapen, als doornroosjes. Ik schatte in dat deze salade in december niet al te gemist zal worden, maar in januari goed van pas kan komen. Het is namelijk vol lekkere, gezonde, kleurrijke ingrediënten, perfect voor een goede reset. En, als je er eenmaal aan begint, kun je je vork moeilijk neerleggen.

Voor 6-8 personen

3 middelgrote rode bieten

grof en fijn zeezout

1 rode spitskool

1 bosje bosuitjes

8 eetl. rode wijnazijn, plus extra

250 gram (uitlek gewicht) zoet-zure augurken, in plakjes

blaadjes van ca. 6 takjes dille, of meer naar smaak

200 gram crème fraîche

1 eetl. Dijon mosterd

60 ml pompoenpitolie

2-3 eetl. water

zwarte peper

Rooster de bieten, volgens het recept uit ZURE-KERSEN-HART, blz. 18: op een laagje grof zeezout, in aluminumfolie op 200 °C, tot je er met een mesje makkelijk in kunt glijden (als door boter). Het duurt ongeveer 1½ uur als je winterse bieten gebruikt, maar je kunt het ook een paar dagen van tevoren doen. Haal de geroosterde bieten in dat geval uit de folie en verwijder het zout, bewaar in een goed afgesloten bewaarbakje in de koelkast tot gebruik.

Halveer de rode spitskool in de lengte en snijd in zo dun mogelijke reepjes. Masseer de koolsliertjes in met 2 theelepels fijn zeezout en laat 10 minuten intrekken in een ruime kom. Snijd de bosuitjes in dunne ringen. Leg ze in een kommetje met koud water en een scheutje azijn, zodat ze goed onder staan en laat rusten totdat je alle andere ingrediënten voorbereidt.

Schil en snijd de geroosterde bieten in hapklare stukjes. Laat de augurken goed uitlekken. Hak de dille grof.

Meng in een potje de crème fraîche, mosterd, pompoenpitolie, water en ca. 2 eetlepels azijn. Breng op smaak met zout en peper.

Knijp zo veel mogelijk vocht uit de kool. Meng 6 eetlepels azijn goed erdoor en breng op smaak met zwarte peper. Laat de bosui goed uitlekken.

Meng in een ruime kom de aangemaakte kool, de uitgelekte bosui, blokjes biet, plakjes augurken en dille. Schep de dressing goed door de salade. Serveer naast geroosterd vlees, gebakken aardappel, hartige strudel, of eet zoals het is, I won’t judge.

---